استاد ابراهیم قنبریمهر

ابراهیم قنبریمهر،در مردادماه ۱۳۰۷ در تهران به دنیا آمد.در ششسالگی پدرش را از دست داد پس از تحصیل تا پنجم ابتدایی برای امرار معاش به کارهای مختلفی از جمله نجاری روی آورد. با توجه به علاقهای که به موسیقی داشت،پس از چند سال وزمانی که امکانات فراهم شد، تصمیم گرفت تا برای یادگیری موسیقی ونوازندگی ویولن نزد استاد ابوالحسن صبا برود.پس ازگذراندن یک دوره نت نویسی و آشنایی با گامهای موسیقی ایرانی وغربی و یادگیری نوازندگی،استاد صبا پیشنهاد ساخت ویولن را به وی میدهد واورا به آقای آراکلیان معرفی میکند

تا از اطلاعات و مطالعات نظری وی آگاه شود.وی با استفاده ازراهنماییهای ابوالحسن صبا وسورن آراکلیان به ساخت ویلن پرداخت.

در سال ۱۳۳۴ کارگاه سازسازی وزارت فرهنگ وهنررا تاُسیس نمود.

ابراهیم قنبریمهر،در سال ۱۳۳۹ از سوی اداره هنرهای زیبا،جهت کارآموزی در کارگاه اتی ین واتلو که در پاریس قرار داشت به فرانسه اعزام شد.استاد قنبریمهر به دلیل مهارت و تجربهٔ فراوان، مستقیماً به دورهٔ مخصوص تعمیرات که مربوط به دورهٔ عالی است،راه یافت.

ابراهیم قنبریمهر،دوره عالی ساخت سازرا که مدت آن ۲سال بوده،در مدت ۶ ماه تمام کرده و به ایران برگشت وبه غیر از ساخت ویولن شروع به ساخت سازهای ایرانی و رفع اشکالات آنها نمود.

او به واسطهٔ روحیهٔ نوآور خود،در سازهای ایرانی تغییراتی ایجاد کرد تا مشکلات این سازها را کمتر یا برطرف کند. از جملهٔ این فعالیتها میتوان به تنظیم فاصلهٔ گوشی، ثابت کردن خرک سه تار، تثبیت پردههای تار و سهتار با فلز، تغییر سرپنجهٔ تار و سهتار به قالب گیتار،ایجاد شیار در اطراف دهانهٔ کاسه و نقاره تار،طراحی ساز کروماتیک سنتور،تغییرات درسازهای قانون و کمانچه اشاره کرد.

از کارهای منحصر به فرد او، ابداع تکنیکی زیبا در تزئین سازها با بهرهگیری از تلفیق ورق برنج و چوبهای زینتی معروف به «مِهرکاری» است که استادان سازندهٔ ساز، نام آن را از پسوند فامیل قنبریمهر گرفتهاند.

قنبری مهر در اوایل دههٔ هفتاد، با اندازهگیری نسبت نوازنده به ساز در نقاشیهای ظروف بهجای مانده از دورهٔ ساسانی،بربط هایی را مشابه بربط های آن دوره، به دو صورت متفاوت، یکی با صفحهٔ پوستی و دیگری با صفحهٔ چوبی ساخت.